वारणा एक्स्प्रेस न्युज

गौरीच्या विसर्जनासोबत ‘गौरा काकू’ही अनंतात विलीन गौरीच्या विसर्जनासोबत ‘गौरा काकू’ही अनंतात विलीन! मनोजकुमार मस्के, मांगरूळ 9890291065 १९ सप्टेंबरचा दिवस... गावागावांत गौरी-गणपतीच्या विसर्जनाचा जल्लोष सुरू होता. कुठे ढोल-ताशांचा गजर, कुठे गुलालाची उधळण, कुठे गौरीच्या निरोपाचे भरून आलेले डोळे, तर कुठे गणरायाच्या जयघोषाने दुमदुमलेले वातावरण... घराघरांत गेल्या काही दिवसांपासून सुरू असलेला उत्सव आज विसर्जनाच्या निमित्ताने एका भावनिक वळणावर येऊन पोहोचला होता. मात्र याच आनंदाच्या आणि विरहाच्या वातावरणात अचानक एक बातमी आली आणि क्षणभर सगळे काही थांबले... ‘गौरा काकू आपल्याला सोडून गेल्या...!’ बातमी कानावर पडली आणि मन सुन्न झाले. योगायोग म्हणावा की नियतीचा अजब खेळ म्हणावा, ज्या दिवशी घराघरांतील गौरीला निरोप दिला जात होता, त्याच दिवशी गावची लाडकी ‘गौरा काकू’ही या जगाचा निरोप घेऊन अनंताच्या प्रवासाला निघून गेली. गौरी गेली... गणपती गेला... पण या वर्षी त्याचबरोबर आपल्या गावच्या आठवणींच्या विश्वातील एक जिवंत सूरही कायमचा शांत झाला. गौरा काकू म्हणजे केवळ एक व्यक्ती नव्हती; त्या गावच्या धार...

  डोळे मिटले, पण संघर्षाची दृष्टी देऊन गेले.. वसंत दगडू कुंभार सर... नाव घेतलं तरी डोळ्यासमोर एक साधं, सरळ, विद्वान आणि आयुष्याने कितीही कठीण परीक्षा घेतल्या तरी परिस्थितीपुढे कधीही न झुकलेलं व्यक्तिमत्त्व उभं राहतं. दिनांक १० सप्टेंबर २०२६ रोजी वयाच्या ७२ व्या वर्षी वसंत सरांनी या जगाचा निरोप घेतला आणि त्यांच्या जाण्याने केवळ कुंभार कुटुंबातील एका कर्त्या व्यक्तीची जागा रिकामी झाली नाही, तर एका संघर्षमय जीवनप्रवासाचा शेवट झाला. पण काही माणसं शरीराने जरी आपल्यातून निघून गेली तरी त्यांचे विचार, त्यांचे संस्कार, त्यांचा जीवनप्रवास आणि त्यांनी घडवलेली माणसं त्यांना कायम जिवंत ठेवतात. वसंत सरांचेही आयुष्य असेच होते. त्यांनी आयुष्यभर अनेक संकटांचा सामना केला, अनेक दुःख आपल्या वाट्याला आली, नियतीने त्यांच्याकडून एकामागून एक गोष्टी हिरावून घेतल्या, पण त्यांनी कधीही आपले जीवन संपले असे मानले नाही. उलट स्वतःच्या आयुष्यात आलेल्या प्रत्येक संकटातून आपल्या मुलांना जगण्याचा, लढण्याचा आणि परिस्थितीशी दोन हात करण्याचा धडा दिला. वसंत सरांचे वडील शिक्षक होते. घरात शिक्षणाचे वातावरण होते...

शब्दांच्या माणसाच्या हाती साहित्य चळवळीची धुरा! काही निवडी या केवळ पदासाठी होत नाहीत; त्या एखाद्या व्यक्तीच्या प्रदीर्घ प्रवासाची, त्याच्या कार्याची, संवेदनशीलतेची आणि समाजाने त्याच्यावर ठेवलेल्या विश्वासाची पोचपावती असतात. बिळाशीच्या मातीतून घडलेले ग्रामीण कथाकार व साहित्यिक बाबासाहेब परीट यांची महाराष्ट्र साहित्य परिषद, पुणे शाखा शिराळाच्या अध्यक्षपदी झालेली निवड ही अशाच अर्थाने पाहावी लागेल. ही केवळ बाबासाहेब परीट यांची निवड नाही; तर ती ग्रामीण साहित्याची दखल आहे, मातीशी नाळ जपणाऱ्या लेखणीचा सन्मान आहे आणि शिराळा तालुक्यातील साहित्य चळवळीच्या नव्या पर्वाची सुरुवात आहे. महाराष्ट्र साहित्य परिषद ही मराठी भाषा आणि साहित्याच्या संवर्धनासाठी कार्य करणारी महत्त्वाची संस्था असून तिचे कार्य महाराष्ट्रातील अनेक जिल्ह्यांत आणि शाखांमधून विस्तारलेले आहे. आज संस्थेचे कार्य व्यापक स्वरूपात सुरू आहे. � अशा संस्थेच्या शिराळा शाखेचे नेतृत्व एका ग्रामीण कथाकाराकडे येणे, यालाही विशेष अर्थ आहे. Sahitya Parishad +1 बाबासाहेब परीट यांची ओळख केवळ साहित्यिक अशी करून देणे पुरेसे ठरणार नाही. कार...

बंदुका झाडल्या... रक्त सांडले... पण मांगरूळची माती झुकली नाही! मनोजकुमार मस्के -- बिळाशी बंडाच्या रणसंग्रामात भारतमातेसाठी हुतात्मा झाले धोंडी संतू कुंभार आणि शंकर भाऊ चांभार; स्वातंत्र्याच्या इतिहासातील हा रक्तरंजित अध्याय आजही काळजात धडकी भरवतो! शिराळा तालुक्याच्या मातीत स्वातंत्र्याची अशी एक ठिणगी पेटली होती, जिच्या ज्वाळांनी ब्रिटिश सत्तेच्या छातीत धडकी भरली होती. ही कहाणी आहे बिळाशीच्या बंडाची... आणि त्या बंडाच्या ज्वालेत स्वतःचे प्राण अर्पण करणाऱ्या मांगरूळच्या दोन नरवीरांची! भारत पारतंत्र्यात होता. देशाच्या कानाकोपऱ्यात स्वातंत्र्याची आस धगधगत होती. महात्मा गांधींनी ब्रिटिश सत्तेविरुद्ध सत्याग्रहाची हाक दिली. समुद्रकिनारी भागात मिठाचा सत्याग्रह आणि इतर भागात जंगल सत्याग्रहाची चळवळ उभी राहिली. अनेक ठिकाणी ब्रिटिशांनी पोलिसी बळाचा वापर करून आंदोलने चिरडली. पण बिळाशीमध्ये काहीतरी वेगळे घडत होते. येथे आंदोलन काही मोजक्या कार्यकर्त्यांच्या हातात राहिले नव्हते. बिळाशीच्या सामान्य जनतेनेच स्वातंत्र्यलढ्याची मशाल आपल्या हातात घेतली होती. गरीब होते... अशिक्षित होत...

*कर्तृत्ववान पत्रकार संजय घोडे पाटील यांना वाढदिवसानिमित्त हार्दिक शुभेच्छा*! पत्रकारिता हे केवळ वृत्त संकलनाचे माध्यम नसून, समाजातील प्रश्नांना वाचा फोडण्याचे, अन्यायाविरुद्ध आवाज उठविण्याचे आणि सामान्य माणसाच्या समस्या सक्षमपणे मांडण्याचे प्रभावी व्यासपीठ आहे. या क्षेत्रात प्रामाणिकपणे आणि निष्ठेने कार्य करणारे दैनिक पुण्यनगरीचे शिराळा तालुका प्रतिनिधी मा. संजय घोडे पाटील (दादा) हे आपल्या कार्यातून पत्रकारितेची वेगळी ओळख निर्माण करीत आहेत. माजी जनसंपर्क अधिकारी तसेच आमदार रोहित पवार यांचे कर्जत येथील स्वीय सहाय्यक म्हणून काम करताना मिळालेला प्रशासकीय व सामाजिक अनुभव त्यांच्या पत्रकारितेत निश्चितच उपयुक्त ठरत आहे. नवागत पत्रकारांना मार्गदर्शन करणारे ज्येष्ठ मार्गदर्शक म्हणूनही त्यांचे योगदान महत्त्वाचे आहे. पत्रकारितेच्या क्षेत्रात काम करताना सहकाऱ्यांना प्रोत्साहन देणे, नव्या पत्रकारांना योग्य दिशा दाखविणे आणि सामाजिक प्रश्नांकडे सकारात्मक दृष्टिकोनातून पाहणे ही त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाची वैशिष्ट्ये आहेत. शिराळा तालुक्यातील विविध सामाजिक, शैक्षणिक, राजकीय तसेच लोकहिताच्या...

📰 मनोजकुमार बबन मस्के — पत्रकारिता, सामाजिक कार्य आणि समाजसेवेचा प्रवास नाव : मनोजकुमार बबन मस्के मूळ गाव : मांगरूळ, ता. शिराळा, जि. सांगली क्षेत्र : पत्रकारिता, लेखन, सामाजिक कार्य, ग्रामीण प्रश्न, कुस्ती क्षेत्र आणि समाजप्रबोधन 🖋️ पत्रकारितेची सुरुवात आणि डी.टी.पी. क्षेत्रातील अनुभव मनोजकुमार मस्के यांनी पत्रकारितेच्या क्षेत्रात येण्यापूर्वी तसेच पत्रकारितेच्या प्रवासात डी.टी.पी. ऑपरेटर म्हणूनही काम केले आहे. लोकमत, आपला वार्ताहर, दै. रामप्रहर आणि दैनिक पुढारी अशा वृत्तपत्रांमध्ये डी.टी.पी. ऑपरेटर म्हणून काम करण्याचा अनुभव त्यांना मिळाला. यामुळे बातमी लेखनाबरोबरच वृत्तपत्राची रचना, बातमी मांडणी, शीर्षक, पानाची आखणी आणि मुद्रणपूर्व कामकाज यांचा प्रत्यक्ष अनुभव त्यांना मिळाला. ⭐ ज्येष्ठ पत्रकार मधुकर भावे यांच्यासोबतचा महत्त्वाचा काळ  पत्रकारिता कारकिर्दीतील एक अत्यंत महत्त्वाचा टप्पा म्हणजे ज्येष्ठ पत्रकार मधुकर भावे यांच्या पर्सनल ऑफिसमध्ये केलेले काम. त्यांनी त्यांच्यासोबत अत्यंत जवळून आणि विश्वासाने काम केले. त्या काळात पत्रकारितेतील बारकावे, बातमीकडे पाह...