वारणा एक्स्प्रेस न्युज

*कुंभारवाड्यावरची मायेची सावली हरपली*… *मनोजकुमार मस्के, मांगरूळ*  आज सकाळी जशीच बातमी कानावर आली, तसं मन एकदम सुन्न झालं. “कुंभाराची नानी राहिली नाही…” हे शब्द ऐकून अंगावर अक्षरशः काटा आला. पाय जणू थबकले. दुकानावर जाण्याचा विचार तिथेच थांबला. मनाला पटत नव्हतं, म्हणून फोन लावला… पण बातमी खरीच होती. आणि त्या क्षणी जाणवलं — *कुंभारवाड्याचा आधारवड कोसळला*… नानी म्हणजे फक्त एक व्यक्ती नव्हती, ती एक भावना होती… मायेचा ओलावा होता… कष्टाचं जिवंत उदाहरण होती. आयुष्यभर काबाडकष्ट करत तिनं संसाराचा गाडा ओढला. कितीही थकली असली तरी “काम” हा तिचा श्वासच होता. हात कधीच थांबले नाहीत. अंगात ताकद उरली नसली तरी मनानं ती नेहमीच खंबीर उभी राहिली. कुंभारवाड्यावर गेलं की नानी दिसायचीच — कधी भाकरी थापताना, कधी गुरं सांभाळताना, तर कधी कुणाच्या तरी मदतीला धावून जाताना. तिच्या चेहऱ्यावरचा साधेपणा आणि डोळ्यातली माया… ते दृश्य आजही डोळ्यासमोर उभं राहतंय. *“बाळा…”*  हा तिचा शब्द अजूनही कानात घुमतोय. कोण आपलं, कोण परकं — हा भेद तिनं कधीच केला नाही. गावातलं प्रत्येक मूल तिच्यासाठी “बाळा”च होतं. आ...

गुढीपाडवा म्हणजे वसंत ऋतूचा आरंभ. हिवाळ्याची थंडी ओसरलेली असते आणि उन्हाळ्याची चाहूल लागलेली असते. शेताच्या बांधावर उभं राहिलं की नजरेत भरतं ते हिरवंगार दृश्य—झाडांना नव्या पालव्या फुटलेल्या, आंब्याच्या झाडांना मोहोर आलेला, आणि वाऱ्यासोबत डोलणारी पिकं. जणू निसर्गच नव्या वर्षाचं स्वागत करत असतो. गावात प्रत्येक घरासमोर गुढी उभारली जाते. लांब काठी, त्यावर चकचकीत नवीन कापड, साखरेच्या गाठी, कडुलिंब-आंब्याची पाने आणि वरती तांब्याचा किंवा चांदीचा लोटा—अशी सजलेली गुढी उंच उभारलेली दिसते. ती फक्त सजावट नसते, तर विजय, आनंद आणि समृद्धीचं प्रतीक असते. घराघरात लोक नवीन कपडे घालतात, एकमेकांना शुभेच्छा देतात आणि गोडधोड करून सण साजरा करतात. शेतकऱ्यांच्या दृष्टीने हा दिवस खास असतो. कारण हा काळ शेतीसाठी पोषक असतो. पिकांची कापणी जवळ आलेली असते, काही ठिकाणी नवीन पेरणीची तयारी सुरू होते. शेतात काम करताना मनात आशा असते—या वर्षी पीक चांगलं यावं, घरात सुख-समाधान नांदावं. गुढीपाडवा म्हणजे शेतकऱ्याच्या कष्टाला नव्या उमेदीची जोड देणारा दिवस. ग्रामीण भागात या सणाची रंगत वेगळीच असते. कुठे बैलगाड्यांची ...

*भावपूर्ण श्रद्धांजली – अॅ. के. डी. पाटील दादा* *मनोजकुमार मस्के, मांगरूळ*  मांगरूळ गावात एखाद्या व्यक्तीच्या जाण्याने इतकं मोठं पोकळी निर्माण होऊ शकते, याचा अनुभव आज संपूर्ण गाव घेत आहे. आमचे सर्वांचे मार्गदर्शक, प्रामाणिक, सडेतोड स्वभावाचे आणि प्रत्येकाच्या अडचणीत धावून जाणारे अॅड. के. डी. पाटील दादा अचानक आपल्यातून निघून गेले आणि मांगरूळ गावावर दुःखाचा डोंगर कोसळला. त्यांच्या जाण्याची बातमी ऐकून प्रत्येकाच्या मनाला धक्का बसला. ज्या माणसाने आयुष्यभर इतरांसाठी उभं राहून न्याय मिळवून दिला, तो माणूस आज अचानक सगळ्यांना सोडून गेला, ही गोष्ट अजूनही मन मान्य करायला तयार नाही. दादा म्हणजे प्रामाणिकपणाचं दुसरं नाव. मनात असेल ते थेट ओठावर आणणारा त्यांचा स्वभाव. कुणाचं वाईट नको, पण चूक असेल तर ती चूक आहे असं सरळ सांगायचं धाडस फार थोड्या लोकांमध्ये असतं. दादांकडे ते धाडस होतं. गावातील अनेक मोठे पुढारीसुद्धा त्यांच्या स्पष्ट आणि अभ्यासू बोलण्यापुढे दबकून असायचे. कारण दादा कोणताही विषय फक्त ऐकीव माहितीवर बोलत नसत; त्या विषयाचा सखोल अभ्यास करून, पुरावे आणि संदर्भ घेऊनच ते आपली भूमिक...

शिराळा तालुक्याच्या राजकारणात आपली वेगळी छाप उमटवणारे, मैत्री आणि माणुसकी जपणारे नेतृत्व म्हणजे सम्राटसिंग नाईक भैय्या. आज पुन्हा एकदा शिराळा पंचायत समितीच्या सभापतीपदी त्यांची निवड झाली आणि तालुक्यातील कार्यकर्ते, मित्रपरिवार आणि नागरिकांमध्ये आनंदाची लाट पसरली. गेल्या तब्बल पंधरा वर्षांपासून सभापती, उपसभापती अशा विविध जबाबदाऱ्या सांभाळत त्यांनी पंचायत समितीत आपली मजबूत पकड निर्माण केली आहे. राजकारणात एवढी वर्षे टिकून राहणे सोपे नसते, पण सम्राटसिंग नाईक भैय्यांनी ते आपल्या कामाच्या जोरावर सिद्ध करून दाखवले आहे. भैय्यांचे खास वैशिष्ट्य म्हणजे त्यांची मैत्री. एकदा माणूस त्यांच्या नजरेत बसला की तो कायमचा भैय्यांचा मित्रच होतो. म्हणूनच शिराळा तालुक्यातील प्रत्येक गावात त्यांचे असंख्य मित्र आहेत. विशेष म्हणजे इतक्या लोकांमध्येही प्रत्येकाला नावाने हाक मारणारा हा नेता लोकांच्या मनात घर करून बसला आहे. राजकारणात मोठेपणा, दिखावा किंवा अहंकार न ठेवता साधेपणाने वागणारा नेता म्हणून भैय्यांची ओळख आहे. गावात एखादा वृद्ध माणूस भेटला की खाली वाकून नमस्कार करणारा, तरुणांशी खांद्याला खांदा ...

पुण्यनगरीचे पत्रकार पै. मनोज मस्के सर – वाढदिवस विशेष लेख ✍️ पै. अशोक सावंत पाटील — सोंडोली — शिराळा तालुक्यातल्या मांगरूळ या आपल्या छोट्याशा खेड्यात जन्मलेलं एक लेकरू… पण मन मात्र डोंगराएवढं मोठं. कुस्ती भूषण पुरस्काराचे मानकरी, दै. पुण्यनगरी चे पत्रकार, “कुस्ती हेच जीवन”चे शिराळा तालुका अध्यक्ष व राज्य प्रतिनिधी, श्री स्वामी समर्थ सामाजिक संस्था मांगरूळ चे संस्थापक अध्यक्ष, शिराळा तालुका मराठी पत्रकार संघाचे सदस्य, संत रोहिदास चर्मकार संघटनेकडून जीवन गौरव पुरस्काराने सन्मानित… आणि दोस्तीतला अगदी जिवाभावाचा, पोटातलं ओठावर बोलणारा सरळ माणूस — आपले पै. मनोज मस्के सर! आज त्यांचा वाढदिवस. हा लेख फक्त वाढदिवसाच्या शुभेच्छांचा नाही; तर एका लेकराच्या संघर्षाचा, वडिलांच्या सावलीत वाढलेल्या संस्कारांचा आणि एका कुटुंबाचा कणा बनलेल्या माणसाचा आहे. तालमीत वाढलेलं बालपण मस्के सरांचं बालपण मुंबईत गेलं, पण त्यांच्या अंगातली माती गावाकडचीच. मुंबईतील श्री राजाशिवछत्रपती व्यायाम शाळा इथेच त्यांचं लहानपण घडत गेलं. त्यांचे वडील कै. बबन मस्के (आण्णा) तिथे वस्ताद होते. फारच शिस्तीचे. त्यांच्या ...

अंतरी खुर्द येथील ज्येष्ठ माता यशोदा तुकाराम पाटील (वय ९०) यांचे वृद्धापकाळाने निधन झाले. त्यांच्या निधनाने संपूर्ण परिसरावर शोककळा पसरली असून एक कष्टाळू, संयमी आणि प्रेमळ व्यक्तिमत्त्व काळाच्या पडद्याआड गेले आहे. मूळ गाव अंतरी खुर्द येथील असलेल्या यशोदा ताईंनी आयुष्यात अनेक चढ-उतार पाहिले. पतीच्या निधनानंतर संसाराचा डोलारा सांभाळण्याची जबाबदारी त्यांच्या खांद्यावर आली. परिस्थिती अत्यंत कठीण असतानाही त्यांनी कधीही हार मानली नाही. आपल्या चारही मुलांना हाताच्या फोडाप्रमाणे जपले, त्यांचे शिक्षण पूर्ण केले, त्यांना स्वावलंबी बनवले आणि त्यांच्या विवाहाची जबाबदारीही समर्थपणे पार पाडली. त्यांच्या पश्चात तीन मुलगे, एक मुलगी, दोन सुना आणि चार नातवंडे असा मोठा परिवार आहे. मात्र या कुटुंबामागे उभा असलेला खंबीर आधारवड म्हणजे यशोदा ताईच होत्या. अपार कष्ट, त्याग आणि मायेच्या बळावर त्यांनी आपले एकत्र कुटुंब शेवटपर्यंत एकसंध ठेवले. प्रत्येकाशी संयमाने, प्रेमाने आणि समजुतीने वागणे ही त्यांची खासियत होती. कोणालाही दुखावणार नाही, त्रास होणार नाही याची त्या नेहमी काळजी घेत. आपल्या मुलाबाळांसाठ...