आज १२ मे २०२६…

*आज १२ मे २०२६*…

आमच्या वडिलांना *स्वर्गीय बबन नाना मस्के* (अण्णा) आम्हाला सोडून जाऊन तब्बल सोळा वर्षे पूर्ण झाली. काळ पुढे सरकत गेला, दिवस बदलले, पिढ्या बदलत गेल्या… पण आजही ते आमच्यात नाहीत, ही भावना मन स्वीकारायलाच तयार होत नाही. त्यांची आठवण आजही घराच्या प्रत्येक कोपऱ्यात जिवंत आहे. त्यांचा आवाज, त्यांचं प्रेम, त्यांचे संस्कार आणि माणुसकीची शिकवण आजही आमच्या प्रत्येक कृतीत दिसून येते.

आज त्यांच्या वर्षश्राद्धानिमित्त घरी अत्यंत भावपूर्ण वातावरणात फोटो पूजन करण्यात आले. फोटोला हार अर्पण करून त्यांच्या स्मृतींना विनम्र अभिवादन करण्यात आले. पाहुण्यांचा जोडा सांगण्याचा कार्यक्रम पार पडला. जोडा पूजनाचा मान अमर आणि स्मिता यांनी श्रद्धेने पार पाडला. प्रत्येकाच्या मनात एकच भावना होती — “आपले वडील आज प्रत्यक्ष नसले तरी त्यांचे आशीर्वाद कायम आपल्या पाठीशी आहेत.”

वडिलांच्या स्मरणार्थ काहीतरी समाजोपयोगी कार्य व्हावं, ही भावना मनात ठेवून अमर आणि किरण यांनी एक सुंदर उपक्रम राबवला. गावातील वयोवृद्ध नागरिकांना बसण्यासाठी दोन आरसीसी बाकडे देण्यात आली. एक बाक गल्लीच्या तोंडाशी बसविण्यात आला, तर दुसरा मोरेवाडीच्या दिशेने जाणाऱ्या रस्त्यावर — ज्या ठिकाणी अनेक ज्येष्ठ नागरिक सकाळी चालण्यासाठी गेल्यानंतर थोडा विसावा घेण्यासाठी थांबतात, त्या जागी बसवण्यात आला.

हा केवळ बाक बसवण्याचा कार्यक्रम नव्हता, तर वडिलांनी आयुष्यभर जपलेल्या “माणसांसाठी जगण्याच्या” विचाराला दिलेली खरी आदरांजली होती.

घरी पोळ्याचा नैवेद्य करण्यात आला होता. पूजनानंतर नैवेद्य दाखवून सर्वांनी एकत्र स्नेहभोजनाचा आनंद घेतला. त्या वेळी घरातील वातावरण अत्यंत समाधानकारक आणि भावनिक झाले होते. विशेष म्हणजे आमची पुढची पिढी हे सर्व अगदी मन लावून पाहत होती.

माझा थोरला मुलगा आदित्य हा लहानपणी आपल्या आजोबांच्या अंगाखांद्यावर खेळला आहे. आजोबांच्या सहवासातील प्रेम, माया आणि जिव्हाळा त्याने अगदी जवळून अनुभवला आहे. माझी लहान मुलगी श्रावणी तिने सुद्धा थोडासा काळ आजोबांसोबत घालवला आहे. त्यामुळे आजही त्याच्या मनात आजोबांविषयी अपार प्रेम आणि आदर आहे. विशेष म्हणजे आदित्यचा वाढदिवसही याच दिवशी — १२ मे रोजी येतो. हा केवळ योगायोग म्हणावा की नात्यांची एक भावनिक गुंफण, हे समजत नाही.

एका बाजूला वडिलांच्या आठवणींनी डोळे पाणावलेले असतात, तर दुसऱ्या बाजूला मुलाच्या वाढदिवसामुळे घरात आनंदाचे वातावरण असते. दुःख आणि आनंद यांची अशी सांगड दरवर्षी या दिवशी नकळत घातली जाते. जणू काही वडिलांचे आशीर्वादच आदित्यच्या रूपाने घरात कायम जिवंत आहेत, अशी भावना प्रत्येकाच्या मनात निर्माण होते.

अमर आणि किरण यांच्या मुलांनी आयुष आणि समर्थ यांनी त्यांच्या आजोबांना प्रत्यक्ष पाहिलेले नाही. त्यांना आजोबांच्या सहवासाचा लाभ मिळाला नाही, तरीही त्यांच्या मनात आजोबांविषयी प्रचंड आदर आणि प्रेम दिसून येत होते. घरातील प्रत्येकजण ज्या श्रद्धेने पूजा करत होता, त्याच भावनेने लहान मुलंही देवपूजेत सहभागी होत होती. त्यांच्या निरागस कृतींमधून संस्कारांची सुंदर परंपरा पुढे चालत असल्याचे जाणवत होते.

आजचा दिवस केवळ वर्षश्राद्धाचा नव्हता, तर एका कुटुंबाने आपल्या वडिलांच्या आठवणी, संस्कार आणि माणुसकीची परंपरा पुढच्या पिढीकडे जपून सुपूर्द करण्याचा दिवस होता.

घरातील सर्वजण एकत्र आले, प्रेमाने आणि श्रद्धेने सर्व विधी पार पडले आणि नकळत पुढच्या पिढीला एक मोठा बोध मिळाला —

“माणूस शरीराने दूर गेला तरी त्याचे संस्कार, त्याचं प्रेम आणि त्याच्या आठवणी कधीच संपत नाहीत.”

आजही आम्हाला वाटतं…

वडील कुठेच गेलेले नाहीत…

ते आजही आमच्या प्रत्येक श्वासात, प्रत्येक आठवणीत आणि प्रत्येक चांगल्या कार्यात जिवंत आहेत.