ती… माझं घरपण…
ती… माझं घरपण… आयुष्य जगताना आपल्याला कोणी घडवतं, आपल्याला प्रेम देतं, आपल्यासाठी स्वतःला झिजवतं ते आपले आई-वडील— हे सगळं समजायला वेळ लागतो. पण एकदा हे लक्षात आलं की, त्या व्यक्तीकडे पाहताना डोळे नकळत भरून येतात…आपल्यावर कोणी प्रेम करत असेल तर ती व्यक्ती म्हणजे आपली धर्म पत्नी , बायको २० एप्रिल २००६ रोजी ती माझ्या आयुष्यात आली. १९ वर्षांचा हा एकत्रचा प्रवास – सहज नव्हता. सुख होते, दु:ख होतं, परीक्षा होत्या… पण एका गोष्टीवर मात्र कधीच तक्रार नाही आली — तिच्या समर्पणावर, तिच्या निष्ठेवर माझ्या वडिलांच्या निधनानंतर, तीने संपूर्ण घराला आपलं घर मानलं. तिने माझ्या आईला "आई" म्हटलं ते मुखाने नव्हे तर मनाने. माझ्या भावांना आपले भाऊ मानलं, वहिनींना बहीण. — कोणतेही नाटक नाही, कोणताही बनाव नाही… फक्त प्रामाणिक प्रेम आणि मनापासूनची आपुलकी. तीने कधीही स्वतःसाठी काही मागितलं नाही. कधी हट्ट नाही, कधी तक्रार नाही. *तिचं हसू हेच तिचं हत्यार* – *आणि तेच आमचं बळ*. कितीही कामाचा ताण असो, चेहरा कायम हसरा. घरात सर्वांशी ज्या पद्धतीने ती वागत आली आहे, ते पाहून मला जाणवलं –*माझं घर ...
